آموزش و تدریس
عبدالغنی نابلسی در ۱۰۵۰ ق / ۱۶۴۱ م در دمشق زاده شد. پدر نخستین استادش بود و قرآن، دستور زبان، فقه و قرائت آموخت. پس از مرگ پدر، مادر بر ادامهٔ آموزش نظارت کرد. کتابخانهٔ خانواده فروخته شد و او بعدها بخشی از کتاب‌ها را باز یافت. از جوانی در مسجد اموی درس می‌داد.
خواننده‌ای متأخر
پس از سفرها و مدتی کار قضایی، به تدریس و تألیف روی آورد. شرح حال، مخالفت‌ها با او را به دفاعش از فکر ابن عربی و مناقشه با برخی فقیهان مربوط می‌کند. در دورهٔ کناره‌گیری نیز می‌نوشت و شاگرد می‌پذیرفت. او به تاریخ شرح و دریافت متأخر تعلق دارد، نه به شاگردان مستقیم ابن عربی. منبع حلقه‌ای مفقود در نسبِ ادعاشده به عمر را تصریح می‌کند؛ این ابهام در اینجا نیز باقی است.